สวัสดีครับห่างหายไปนานนะครับ กลับมาครั้งนี้สถานะผมเปลี่ยนไปแล้วครับ นี่ก็เกือบจะสองอาทิตย์แล้วกับชีวิตหลังแต่งงานของผม
กว่าจะผ่านมันมาได้ก็เจอปัญหาสารพัดเหมือนกันนะครับ ทั้งเรื่องสถานที่ อาหาร ของชำร่วย สารพัดสารเพ
ปัญหาใหญ่ๆส่วนมากก็จะออกแนวถูกใจแม่ไม่ถูกใจเมีย หรือถูกใจเมียไม่ถูกใจแม่ 555
ไอ้เราคนกลางมันก็ทำตัวลำบากเหมือนกันนะ คือจริงๆก็อยากจะให้ถูกใจทุกฝ่ายล่ะครับ ใครจะไปอยากขัดใจล่ะ จริงมั้ย
แต่เอาเถอะครับ เรื่องมันก็ผ่านไปแล้วด้วยดี คือจริงๆไอ้ผมเองก็ไม่ได้อยากมีปัญหากับใครทั้งนั้นล่ะ
เพราะสิ่งที่ว่ามาทั้งหมดข้างบนสำหรับผมมันก็แค่ส่วนประกอบเท่านั้น
สิ่งที่สำคัญมากๆสำหรับผมจริงๆ มันคือคนที่ต้องมายืนข้างๆผมบนเวทีและพวกคุณๆต่างหาก
หากว่าไปจัดงานในโรงแรมที่เลิศหรูขนาดไหน แต่ในงานมีแต่ใครก็ไม่รู้ เพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่เรารัก ไม่มากัน มันจะมีค่าอะไรล่ะครับ
และคงเป็นโชคดีของผม(ไม่ใช่สิคงต้องบอกว่าของเรา) ที่คนสำคัญของเรามายินดีกับเรากันแทบจะทุกคน บางคนเราไม่ได้เจอกันนานมากๆก็ได้มาเจอที่งานนี้
แม้ว่าบางคนอาจจะติดภารกิจ บางคนอาจจะขาดการติดต่อ เสียดายมากๆนะครับที่ไม่ได้เจอกัน
ผมคงต้องบอกอีกครั้งว่าขอบคุณทุกคนมากจริงๆนะครับ พึ่งเคยรู้สึกถึงคำว่าเป็นเกียรติจริงๆเอาก็คราวนี้นี่เอง
ขอบคุณเพื่อนๆพี่ๆน้องๆหลายๆคน ที่ถึงแม้ว่าจะต้องไปนั่งหลังประตูมองอะไรก็ไม่ค่อยจะเห็นกับเค้า ต้องนั่งเบียดกันเกือบ20คนในโต๊ะเดียวก็ตาม ก็ยังมีแต่ความรู้สึกและคำพูดดีๆให้เราตลอดทั้งงาน
ตอนเจอกันผมคงไม่ได้ขอบคุณยืดยาวขนาดนี้ เพราะถึงเวลาจริงๆผมก็คงหลงๆลืมๆว่าจะพูดอะไรบ้าง 555
สุดท้ายนี้ ต้อง “ขอบคุณ” มากๆอีกครั้งครับ ^_^
ปล.ขอบคุณพี่เจี๊ยบพี่ฤกษ์ที่เชียร์ให้เขียนด้วยครับ ผมหยุดไปนานมากจริงๆ ไม่อยากรับปากว่าจะเขียนให้สม่ำเสมอ เพราะทำไม่ได้ซักที 555
แต่ยังพยายามอยู่ครับ แค่บางทีมีเรื่องจะเขียนเวลามันไม่มี บางทีเวลามีแต่ไม่มีเรื่องจะเขียน บางทีมีเรื่องจะเขียนแต่เขียนไม่ออก
เงี่ยมๆ
เป็นเกียรติเช่นกัน ^ ^