เป็นแผล

ผมเชื่อว่าทุกๆคนคงจะมีเรื่องที่ไม่อยากให้ใครมาสะกิด ไม่อยากให้ใครมาตอกย้ำ ไม่อยากพูดไม่อยากคิดถึงมัน หลายๆคนอาจจะเรียกมันว่า แผลใจ ปมด้อย หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ผมว่าคิดว่าถ้าจะเรียกมันว่าเป็นสิ่งเดียวกันก็คงจะไม่ผิดนัก และเมื่อมีใครคนใดก็แล้วแต่มาแตะต้องมันคุณจะอ่อนแอเป็นพิเศษ ยิ่งเป็นคนที่ทำให้เกิดแผลนั้นขึ้นมาด้วยแล้ว คงไม่ต้องพูดถึงผลที่ตามมา เรื่องพวกนี้บางทีมันก็เกิดในชั่วข้ามคืน บางทีมันก็ค่อยๆสะสมขึ้นมาในใจของเราโดยไม่รู้ตัว และเมื่อเกิดขึ้นมาแล้ว แม้ว่าบางเรื่องจะไม่ได้อยู่กับเราไปตลอดชีวิต แต่เชื่อมันก็ยากที่จะลบเลือน ที่มันยากอาจจะเป็นเพราะว่าเราเองก็ไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้น ไม่ได้อยากพูด ไม่ได้อยากคิดถึง แต่คนที่ทำให้เกิดสิ่งๆนี้ได้ มักจะต้องมีความสำคัญกับเรามากพอสมควร และผมว่ายิ่งคนๆนั้นสำคัญกับเรามากเท่าไร “แผลมันยิ่งลึก” แน่นอนผมเองก็เป็นคนธรรมดาคนนึงที่มีแผลในจิตใจ เหมือนกับอีกหลายๆคนบนโลกนี้ และเช่นกันเวลาโดนสะกิดมันขึ้นมาเมื่อไรผมก็เป๋ไปเหมือนกัน เป๋มากเป๋น้อยก็แล้วแต่ความฟุ้งซ่านในตอนนั้น บางทีก็เป็นเยอะมากๆก็เหมือนจะอยากหายๆไปจากตรงนั้นอย่างเงียบๆ ไม่อยากให้ใครจำเราได้ ให้ทุกคนลืมๆเราไป เมื่อก่อนก็ไม่เคยเชื่อนะครับว่าตัวผมเองจะอ่อนแอ อ่อนด้อยต่ออารมณ์ได้ขนาดนั้น แต่มันพูดยากจริงๆ ของพวกนี้ก็อย่างที่บอกว่าเราไม่ได้อยากคิดถึงมัน แต่มันเอาออกไปจากสมองอันน้อยนิดของเราไม่ได้ มันมาและมันก็อยู่ในหัวเราแบบนั้น เหมือนผู้ร้ายที่คอยจังหวะที่เราอ่อนแอสู้มันไม่ได้ แล้วมันก็จะโผล่มาทันที และด้วยความที่มันเป็นผู้ร้าย มันไม่ค่อยหวังดีกับเราเท่าไรหรอก สั่งให้เราทำแต่เรื่องที่แย่ๆ บางคนยังพอมีแรงก็ขัดขืนต่อสู้กันไป บางคนอ่อนแรงมากๆก็เสร็จมัน แต่แม้ว่าเมื่อมีผู้ร้ายก็ต้องมีพระเอก และเมื่อผู้ร้ายมีกำลังมาก พระเอกก็ต้องมีพละกำลังมากพอที่จะช่วยเราต่อสู้มันไปเหมือนกัน พระเอกก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับ เค้าก็คือคนที่มีความสำคัญกับเราเช่นกัน บางคนอาจจะเป็นเพื่อน อาจจะเป็นครอบครัว หรืออาจจะเป็นคนรัก เวลาเราแย่มันก็เหมือนเราเป็นเชือกในการแข่งขันชักเย่อ ที่ปลายฝั่งนึงอยู่ในหุบเหวที่พร้อมจะดึงเราลงไปเสมออีกฝั่งนึงก็ต้องคอยช่วยดึงเราขึ้นมา ขึ้นมาได้ก็โชคดีไป ขึ้นมาไม่ได้ก็ต้องจมอยู่กับความทุกข์นั้นต่อไป [...]

Read Full Post »