ผมเชื่อว่าทุกๆคนคงจะมีเรื่องที่ไม่อยากให้ใครมาสะกิด ไม่อยากให้ใครมาตอกย้ำ ไม่อยากพูดไม่อยากคิดถึงมัน
หลายๆคนอาจจะเรียกมันว่า แผลใจ ปมด้อย หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ผมว่าคิดว่าถ้าจะเรียกมันว่าเป็นสิ่งเดียวกันก็คงจะไม่ผิดนัก
และเมื่อมีใครคนใดก็แล้วแต่มาแตะต้องมันคุณจะอ่อนแอเป็นพิเศษ ยิ่งเป็นคนที่ทำให้เกิดแผลนั้นขึ้นมาด้วยแล้ว คงไม่ต้องพูดถึงผลที่ตามมา
เรื่องพวกนี้บางทีมันก็เกิดในชั่วข้ามคืน บางทีมันก็ค่อยๆสะสมขึ้นมาในใจของเราโดยไม่รู้ตัว
และเมื่อเกิดขึ้นมาแล้ว แม้ว่าบางเรื่องจะไม่ได้อยู่กับเราไปตลอดชีวิต แต่เชื่อมันก็ยากที่จะลบเลือน
ที่มันยากอาจจะเป็นเพราะว่าเราเองก็ไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้น ไม่ได้อยากพูด ไม่ได้อยากคิดถึง
แต่คนที่ทำให้เกิดสิ่งๆนี้ได้ มักจะต้องมีความสำคัญกับเรามากพอสมควร และผมว่ายิ่งคนๆนั้นสำคัญกับเรามากเท่าไร “แผลมันยิ่งลึก”
แน่นอนผมเองก็เป็นคนธรรมดาคนนึงที่มีแผลในจิตใจ เหมือนกับอีกหลายๆคนบนโลกนี้
และเช่นกันเวลาโดนสะกิดมันขึ้นมาเมื่อไรผมก็เป๋ไปเหมือนกัน เป๋มากเป๋น้อยก็แล้วแต่ความฟุ้งซ่านในตอนนั้น
บางทีก็เป็นเยอะมากๆก็เหมือนจะอยากหายๆไปจากตรงนั้นอย่างเงียบๆ ไม่อยากให้ใครจำเราได้ ให้ทุกคนลืมๆเราไป
เมื่อก่อนก็ไม่เคยเชื่อนะครับว่าตัวผมเองจะอ่อนแอ อ่อนด้อยต่ออารมณ์ได้ขนาดนั้น
แต่มันพูดยากจริงๆ ของพวกนี้ก็อย่างที่บอกว่าเราไม่ได้อยากคิดถึงมัน แต่มันเอาออกไปจากสมองอันน้อยนิดของเราไม่ได้
มันมาและมันก็อยู่ในหัวเราแบบนั้น เหมือนผู้ร้ายที่คอยจังหวะที่เราอ่อนแอสู้มันไม่ได้ แล้วมันก็จะโผล่มาทันที
และด้วยความที่มันเป็นผู้ร้าย มันไม่ค่อยหวังดีกับเราเท่าไรหรอก สั่งให้เราทำแต่เรื่องที่แย่ๆ
บางคนยังพอมีแรงก็ขัดขืนต่อสู้กันไป บางคนอ่อนแรงมากๆก็เสร็จมัน
แต่แม้ว่าเมื่อมีผู้ร้ายก็ต้องมีพระเอก และเมื่อผู้ร้ายมีกำลังมาก พระเอกก็ต้องมีพละกำลังมากพอที่จะช่วยเราต่อสู้มันไปเหมือนกัน
พระเอกก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับ เค้าก็คือคนที่มีความสำคัญกับเราเช่นกัน
บางคนอาจจะเป็นเพื่อน อาจจะเป็นครอบครัว หรืออาจจะเป็นคนรัก
เวลาเราแย่มันก็เหมือนเราเป็นเชือกในการแข่งขันชักเย่อ
ที่ปลายฝั่งนึงอยู่ในหุบเหวที่พร้อมจะดึงเราลงไปเสมออีกฝั่งนึงก็ต้องคอยช่วยดึงเราขึ้นมา
ขึ้นมาได้ก็โชคดีไป ขึ้นมาไม่ได้ก็ต้องจมอยู่กับความทุกข์นั้นต่อไป
อีกอย่างดูจะตลกร้าย ก็คือบางทีไอ้พระเอกตัวดีมันดันกลายร่างมาเป็นผู้ร้ายซะเอง
และแน่นอนเราต่อกรกับมันยากกว่าพวกผู้ร้ายเต็มตัวซะอีก
อยากจะโกรธจะเกลียดมัน อยากจะกำจัดมันออกไปให้พ้นๆก็ไม่สามารถทำได้
ทำได้ก็เพียงแค่ยอมแพ้และยอมให้แผลนั้นอยู่กับเราต่อไป รอวันที่มันจะกลับมาทำร้ายเราอีกครั้งนึง
เราก็ได้แต่เตรียมตัวเตรียมใจให้แข็งแรง รอรับมือกับมันอีกครั้ง โดยหวังว่าเราจะชนะมันได้ซักวัน
คนที่มีแผลก็ต้องดูแลแผลตัวเองให้เป็น….
บางครั้งถ้ามีคนมาคอยเยียวก็ดีนะ
แต่สุดท้ายแล้วถ้าเรารักษาแผลให้ถูกทาง ให้หายสนิท
ต่อให้ผู้ร้าย หรือใครก็ตามมาสะกิดเราก็จะไม่รู้สึกกับมัน
พูดง่ายแต่ทำยาก
จากคนที่รอยแผลเป็นเต็มตัว