ห่างหายไปซะนานนะครับกับการเขียนบลอค (หลังๆเริ่มต้นด้วยคำประมาณนี้ตลอด 555)
เอาล่ะ เข้าเรื่องดีกว่า เรื่องของเรื่องคือ วันก่อนเดินอยู่ข้างถนนอยู่ๆก็นึกขึ้นมาเฉยๆว่า เออเนอะเดี๋ยวนี้กูไม่เข้าใจอะไรเด็กๆสมัยนี้เลยว่ะ และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องที่จะเขียนต่อไปนี้ครับ
เมื่อก่อนสมัยเด็กๆผมและเพื่อนๆก็มักจะมีการบ่นถึงบุพการี ครูบาอาจารย์ทั้งหลายว่า ทำไมไม่เคยเข้าใจกูเลยวะ ผมว่าหลายๆคนก็คงเป็นเหมือนกัน คิดว่าส่วนใหญ่หรืออาจจะทุกคนเลยล่ะที่จะต้องผ่านอารมณ์แบบนี้มาบ้าง
ตอนนี้ผมเริ่มรู้แล้วว่าทำไมผู้ใหญ่ไม่เข้าใจเด็ก อย่าว่าแต่เข้าใจเลย เอาแค่รู้ว่าตอนนี้เด็กๆใช้ชีวิตยังไง สอบเอนท์กันยังไง ชอบนักร้องคนไหน ยังชอบเพลงไทยอยู่มั้ย ยังไม่รู้เลย จะเอาปัญญาที่ไหนไปเข้าใจพวกเค้า ในเมื่อเอาจริงๆเราแม่งเกือบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับวัยรุ่นสมัยนี้เลย เพลงที่ดังๆสมัยนี้เราก็ฟังแล้วไม่รู้สึกเพราะเอาซะเลย เหมือนตัวเองกับคำว่าเด็กวัยรุ่นมันชักจะห่างออกไปแบบไม่รู้ตัว เหมือนเรือที่หลุดออกจากท่าๆนึงพอเผลอหลับไป ตื่นขึ้นมาเจอเกาะใหม่ที่อะไรๆมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
จากผู้ใหญ่โง่ๆคนนึง ที่ไม่ค่อยมีสังคม ไปแต่ที่เดิมๆกับคนเดิมๆ
ความแก่แม่งทำให้พี่กลายเป็นคนขี้หงุดหงิดไปแล้ว ไม่สามารถอยู่ใกล้วัยรุ่นได้เลย ช่วงนี้รู้สึกว่าอยากมีเรื่องกับวัยรุ่นมาก อยากด่าการแสดงออกทางความคิดของพวกนี้ … ซึ่งสมัยก่อนผู้ใหญ่ก็อาจคิดกับเราเหมือนกัน (แต่คงไม่รุนแรงเหมือนพี่มั้งนะ 55)
เห็นด้วยว่าเรามันคนแก่ขี้หงุดหงิด
ปีหน้าจะพยายามหงุดหงิดน้อยลง
หือ?
มาไวไปไวเหมือนยังเขียนไม่จบ
ฮ่าๆ
แต่รู้สึกร่วมว่าเราไม่อินกับยุคสมัยของวัยรุ่นยุคนี้เลย
นิยามเพลงเพราะไม่เหมือนกัน
คำว่าหนังดีมีมาตรฐานไม่ใกล้กัน
รสนิยมเรื่องนั่นนี่โน่น
หลายๆ อย่างของเด็กสมัยนี้บางทีเห็นแล้ว รู้สึกว่ามันไร้สาระ
แต่บางที, เราก็เคยเดินบนทางนั้นมาก่อน
รู้ว่าอะไรใช่กับตัวเอง ไม่ดีกับตัวเอง
หวังว่าเค้าก็คงคิดแบบเราในวันนึง
ปล.เกาะของ ‘รุ่น’ เรามันอาจมีขนาดเล็กลงเรื่อยๆ
ปล.อีกที ดีใจที่กลับมาบ่นๆ ในบล็อกนะ
บางทีผมแค่งงๆว่ามันคิดอะไรของมัน เจอแล้วรำคาญใจ
สงสัยผมจะข้ามไปเกาะคนหงุดหงิดเข้าแล้ว โฮะๆ